Ken je dat gevoel? Je hoofd vol, je agenda propvol en je lichaam dat schreeuwt om rust? Ik wel. En dus besloot ik: ik ga naar de Cariben. Weg uit de drukte, weg uit de Nederlandse regen, op zoek naar… ja, naar wat eigenlijk? Rust? Zon? Een goed excuus om niet op e-mails te reageren? Waarschijnlijk een mix van alles.

Mijn eerste stop: Bonaire. Het eiland waar ‘haasten’ een onbekend concept is en slippers hoogstwaarschijnlijk de nationale dresscode vormen. Perfect! Dagenlang deed ik wat iedereen hier doet: niets. Ik slenterde langs de kust, keek naar flamingo’s (die er overigens een veel relaxter leven op nahouden dan ik), en dacht serieus na over de diepere zin van het bestaan. Oké, misschien overdreven ik dacht meer na over waar mijn volgende ijskoude mocktail vandaan zou komen. Maar toch, ik voelde de ontspanning. Ik was eindelijk in die zen-modus waar ik in Nederland altijd te weinig tijd voor maak.

Maar toen… Dag drie sloeg in als een tropische storm. Mijn interne FOMO begon op te spelen. Hoe lang kun je eigenlijk naar een kalme zee staren zonder een beetje actie te missen? Waar waren de prikkels? De drukte? De eindeloze lijst van dingen die ‘moeten’? Mijn hersenen, gewend aan de continue chaos, begonnen zich te vervelen.

En dus gebeurde het ondenkbare: ik boekte een ticket naar Aruba. Niet gepland, niet over nagedacht, gewoon – omdat het kon. En vooral omdat het vliegtuig een klein propellervliegtuig was dat eruitzag alsof het gebouwd was door iemand met een passie voor avontuur en een lichte minachting voor aerodynamica. Spannend!