Er zijn twee soorten reizigers: de planner die alles tot in de puntjes heeft uitgestippeld en de avonturier die alles op zich af laat komen. Ik? Ik dacht dat ik tot die laatste categorie behoorde, tot ik aankwam in Colombia en het weer besloot een spelletje met me te spelen.

Mijn reis begon in Medellín. De stad van transformatie, met haar groene heuvels en een energie die je meteen omarmt. Ik had me verheugd op zonnige wandelingen door Comuna 13 en relaxte middagen in de kabelbaan met uitzicht over de stad. Maar het leek wel alsof Medellín besloot mijn verwachtingen compleet te negeren. Regen. Dagenlang. Ik had niet verwacht mijn tijd hierdoor te brengen met het ontwijken van plassen en het vechten tegen doorweekte sokken.

Op dag drie gaf ik het op. Als de regen niet ophield, dan zou ik gewoon met ‘m meebewegen. En dus trok ik mijn natte schoenen aan en vertrok naar Guatapé. Daar stond El Peñol op me te wachten – een gigantische granieten rots met een trap die eruitzag alsof hij rechtstreeks naar de hemel leidde. Maar dit keer geen regen. Integendeel: de zon scheen genadeloos fel en veranderde de klim in een onverwachte uitdaging. Met elke stap voelde het alsof ik in een openlucht sauna zat, maar de trots bij het bereiken van de top maakte alles goed. Het uitzicht over het azuurblauwe meer en de kleurrijke huisjes van Guatapé was adembenemend. Het avontuur zat niet alleen in de klim, maar in de verrassing van de omstandigheden die je tegenkomt.

Vervolgens ging ik naar Tayrona Park, waar ik droomde van idyllische stranden en zonsondergangen die Instagram-waardig waren. De realiteit? Geen regen! Maar wel iets anders: een paard. Ja, ik besloot het park te verkennen te paard, een ervaring die ik romantisch en ontspannen voor me zag. In werkelijkheid had mijn paard totaal andere plannen. Terwijl ik zachtjes probeerde te sturen, besloot het dier koppig zijn eigen route te kiezen, alsof het me wilde laten weten wie hier écht de baas was. “Paarden voelen de energie van de ruiter,” zeggen ze. Nou, blijkbaar voelde mijn paard mijn koppigheid en spiegelde die perfect terug. En zo galoppeerde ik niet richting het mooie uitzicht, maar naar waar mijn eigenwijze viervoeter het nodig vond om naartoe te gaan.

Mijn reis eindigde in Cartagena. Een stad die eruitziet alsof iemand een regenboog heeft laten ontploffen over de koloniale gebouwen. En voor het eerst in dagen… geen regen. De zon scheen, de straten waren gevuld met muziek, en ik besefte dat het hele avontuur precies was gegaan zoals het moest. ’s Avonds werd het nog beter – ik liet me meevoeren door de vrolijke salsamuziek en danste spontaan met de locals op straat. De sfeer was aanstekelijk, de energie onmiskenbaar, en voor het eerst voelde ik me volledig onderdeel van het moment. De regen had mijn plannen misschien verstoord, het paard had mijn ego misschien gekrenkt, maar het had me ook iets anders gegeven: de les dat het leven niet wacht op perfectie. Soms moet je de controle loslaten en meegaan met wat er op je pad komt of dat nu onverwachte regen, een koppig paard of een tropische moesson is.

Dus als jij ooit in een situatie belandt die niet volgens plan gaat, onthoud dan dit: het is niet de regen of het paard dat je avontuur verpest, het is jouw houding ertegenover. En soms is het gewoon beter om door de plassen te springen en je te laten leiden zelfs als dat betekent dat je paard het voor het zeggen heeft.