Italië. Het land van la dolce vita, eindeloze pasta, en verkeer waar geen enkele regel lijkt te gelden. Een perfecte combinatie voor een epische roadtrip, toch? Nou… laten we zeggen dat het een reis werd die ik niet snel zal vergeten.

Mijn avontuur begon in Puglia, waar ik de sleutels van mijn huurauto kreeg en meteen begreep dat ‘ontspannen rijden’ hier een relatief begrip is. Van charmante smalle straatjes waarin ik me afvroeg of mijn auto erin paste (spoiler: nét niet), tot de prachtige trulli-huizen in Alberobello, waar ik leerde dat het parkeren van een auto in een middeleeuws dorp een kunst op zich is. Maar goed, ik was in Italië, dus ik liet het los en ging met de flow – of beter gezegd, met het getoeter.

Daarna richting de Amalfikust, een route die zowel adembenemend als levensbedreigend is. Aan de ene kant: de azuurblauwe zee. Aan de andere kant: een afgrond die gevaarlijk dichtbij lijkt te komen bij elke haarspeldbocht. Combineer dat met Italiaanse chauffeurs die elke weg als een Formule 1-circuit beschouwen, en je begrijpt waarom ik na deze rit een espresso (of vijf) nodig had om weer op adem te komen. Maar eerlijk? Elke seconde stress was het waard. Positano was als een schilderij dat tot leven kwam, met felgekleurde huisjes die tegen de kliffen geplakt leken en smalle steegjes die eindigden op de mooiste uitzichten.

Van daaruit nam ik de boot naar Capri, waar ik me voor een dag een filmster waande – totdat ik de prijzen zag en besefte dat mijn budget beter paste bij een eenvoudige pizza dan bij een luxe jacht. Geen probleem, want eerlijk gezegd, smaakte die pizza met uitzicht op de Marina Grande net zo goed als een vijfsterrenmaaltijd.

De reis eindigde in Napels, de stad waar het verkeer een adrenalinekick op zich is en waar ik eindelijk begreep waarom Italianen zoveel passie in alles stoppen – inclusief autorijden. Napels is rauw, chaotisch en intens, maar ook charmant en levendig. En laten we eerlijk zijn: de pizza hier maakt alles goed. Na één hap wist ik dat ik mijn hart (en mijn maag) aan deze stad had verloren.

Wat Italië me heeft geleerd? Dat sommige reizen niet bedoeld zijn om perfect te verlopen. Soms gaat het om het aanpassen aan de chaos, het accepteren van de onverwachte momenten en het omarmen van de puurheid van een plek. Of dat nu betekent dat je drie keer verkeerd rijdt in een historisch dorp of dat je op een haar na een scooter mist in Napels – het hoort er allemaal bij.

Dus als je ooit een roadtrip door Italië maakt, bereid je voor op paniekmomentjes, eindeloze borden pasta en uitzichten die je adem benemen. En onthoud: in Italië gaat het niet om de bestemming, maar om de rit. Letterlijk en figuurlijk.