Sommige steden bezoek je. Andere steden voel je. En dan is er Istanbul – een stad die je niet alleen voelt, maar die je ook in je opneemt en nooit meer loslaat. Voor mij is het niet zomaar een bestemming; het is mijn thuisbasis, mijn hartslag buiten Nederland. Hier, tussen de chaos en de charme, vind ik altijd een stukje van mezelf terug.

Istanbul is een stad van contrasten. Aan de Europese kant voel je de energie van de geschiedenis en de moderne drukte. Hier slenter je door de smalle straatjes van Sultanahmet, kijk je je ogen uit bij de Hagia Sophia en laat je je meeslepen door de geuren van de Grote Bazaar. Maar voor mij? De echte magie begint pas wanneer ik de Bosporus oversteek naar de Aziatische kant.

Daar, ver weg van de toeristische drukte, vind ik de rust waar ik naar verlang. In Kadıköy drink ik thee in kleine, lokale café’s waar niemand haast heeft. Ik wandel langs de kust, voel de frisse bries van de zee en besef hoe anders het leven hier aanvoelt. Istanbul mag dan een metropool zijn, maar aan deze kant van de stad voelt het soms alsof de tijd net iets langzamer tikt.

En toch, elke keer als ik in Istanbul ben, merk ik iets bijzonders op. Het is niet de skyline, niet de eeuwenoude moskeeën of de levendige markten die me het meest raken. Het is het gevoel van thuiskomen, ongeacht waar ik ben geweest. Of ik nu verdwijn in een klein straatje in Üsküdar of me meng tussen de lokale bevolking in Moda, het gevoel blijft hetzelfde: hier ben ik op mijn plek.

Istanbul heeft me geleerd dat ‘thuis’ niet altijd een vaste plek is. Soms is thuis gewoon een gevoel, een herkenning van wie je bent in een omgeving die je begrijpt. Dus als je ooit in deze stad bent, vergeet dan niet verder te kijken dan de bekende bezienswaardigheden. Neem de veerboot, voel de wind, drink een çay op een rustig plekje en ontdek hoe Istanbul niet alleen een stad is, maar een gevoel dat je met je meedraagt.

Soms hoef je niet ver te reizen om te vinden waar je thuishoort. Soms ligt dat thuis gewoon aan de andere kant van de Bosporus.